COC Midden Gelderland COC Midden Gelderland

Facebook Twitter

Koen van Dijk neemt afscheid als directeur COC Nederland

Koen van Dijk neemt op 1 september 2020 afscheid als directeur van COC Nederland. Het COC bedankt hem voor zijn jarenlange inzet.

Koen was vanaf 1 juli 2007 directeur van het COC. Onder zijn directeurschap maakte het COC een sterke groei door.

Zo ontwikkelde COC’s Gender & Sexuality Alliance Netwerk zich tot één van de grootste jeugdbewegingen van Nederland, met clubjes van LHBTI-scholieren en bondgenoten op ca. 80 procent van de middelbare scholen. Aan Paarse Vrijdag, georganiseerd door COC’s GSA-netwerk, doen honderdduizenden scholieren mee.

Het COC werd onder Koens directeurschap een belangrijke steunpilaar voor de internationale LHBTI-beweging. De organisatie steunt inmiddels zo’n honderdvijftig LHBTI-organisaties in meer dan 35 landen wereldwijd. Ook werd het COC een factor van betekenis bij de Verenigde Naties.

De organisatie boekte politieke successen, zoals de verplichting voor scholen om LHBTI-acceptatie te bevorderen (2012), de wet lesbisch ouderschap (2014) en het wettelijk verbod op discriminatie van transgender- en intersekse personen (2019).

De 20 regionale COC-verenigingen startten onder Koens directeurschap met nieuwe activiteiten, zoals maatjesprojecten voor LHBTI-asielzoekers en Jong&Out groepen voor LHBTI’s t/m 18 jaar. Het COC ontwikkelde met Respect2Love een groeiend netwerk waar biculturele LHBTI’s elkaar vinden en versterken.

Op 22 november 2016 was Koen van Dijk gastheer bij het bezoek van Koning Willem-Alexander aan het COC. Het was de eerste keer in de wereldgeschiedenis dat een gekroond staatshoofd een bezoek bracht aan de LHBTI-gemeenschap.

Het COC bedankt Koen voor zijn inzet voor het COC en de LHBTI-gemeenschap in het algemeen. Wij wensen hem veel succes bij de nieuwe uitdagingen die hij zal aangaan.

[Bron/Foto: COC NL]

Het COC steunt LHBTI’s – Steun jij het COC?

Friesland ook Regenboogprovincie

Ook Friesland is nu een Regenboogprovincie. Een ruime meerderheid van in de Provinciale Staten stemde daar woensdag 27 mei mee in. COC Friesland, activist Sipke Jan Bousema en anderen hebben zich hier lang hard voor gemaakt en hebben nu dus hun doel bereikt.

Door voortaan op Coming Out Dag (11 oktober) een Regenboogvlag te hijsen, zal ook Friesland het signaal afgeven zich in te zetten voor de veiligheid en acceptatie van LHBTI’s.

De Statenfracties van PvdA, D66, Partij voor de Dieren, SP en GrienLinks (de Friese tak van GroenLinks) hebben hiervoor geijverd. Zij wilden dat ook Friesland een Regenboogprovincie zou worden en begonnen daarom in oktober 2018 een petitie.

Leafde hat wûn!

Die actie kreeg steun van de Friese televisiepresentator Sipke Jan Bousema. Die hield onlangs op tv een emotioneel betoog over het uitblijven van het hijsen van de Regenboogvlag door de provincie op Coming Out Dag. Mede daardoor kwam het onderwerp in de provincie hoger op de agenda te staan.

Bousema is blij dat Friesland nu ook een Regenboogprovincie is. “Het was een pittig debat. Het is mooi te merken dat de verbinding en de liefde hebben gewonnen!”, zegt hij.

Uiteindelijk stemden 30 leden voor het voorstel, 13 leden stemden tegen. Dat waren de leden van Forum voor Democratie, de PVV, en sommigen leden van het CDA en de VVD. Deze partijen hadden er een ‘vrije kwestie’ van gemaakt.

Friesland is de laatste provincie die zich Regenboogprovincie mag noemen. In 2016 was Drenthe de eerste. In dat jaar haalde eenzelfde voorstel het in de Friese Staten niet – maar nu gelukkig wel!

[Bron: COC NL – Foto Regenboogvlag: CC-Benson Kua]

Het COC steunt LHBTI’s – Steun jij het COC?

IDAHOT 2020 = Spreek je uit!

Op 17 mei is het IDAHOT – de Internationale Dag tegen Lesbo-/Homo-/Bi-/Trans-/Interseksefobie. Het thema dit jaar is: Spreek je uit! Met o.a. de hashtags #IDAHOT, #IDAHOT2020, #17mei en #spreekjeuit zijn berichten en foto’s te zien van de activiteiten die – ondanks de coronacrisis – in ons land en wereldwijd op en rond 17 mei plaatsvinden.

“Wat enorm trots ben ik op al die bijzondere initiatieven die ondanks deze tijd door heel het land worden georganiseerd”, zegt COC-voorzitter Astrid Oosenbrug. “Het is juist nú belangrijk dat we als community zichtbaar zijn, elkaar blijven steunen en dat we ons vanuit solidariteit en steun voor de ander blijven uitspreken. Vooral op een dag als 17 mei maar natuurlijk ook het hele jaar door. Want iedereen verdient de vrijheid en veiligheid om altijd en overal, zichtbaar zichzelf te kunnen zijn.”

17 mei

Op 17 mei 1990 schrapte de VN-Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) homoseksualiteit officieel van de internationaal gehanteerde lijst van ziekten, de International Classification of Diseases. Tot dan toe stond homoseksualiteit op die lijst als geestesziekte te boek. Sinds 2003 wordt naar aanleiding daarvan op of rond 17 mei IDAHOT gehouden en worden in steeds meer landen activiteiten georganiseerd tegen LHBTI-fobie en voor seksuele en genderdiversiteit.

DOE MEE en SPREEK JE UIT!

Iedereen verdient de vrijheid en veiligheid om altijd en overal, zichtbaar zichzelf te kunnen zijn. Dit is helaas niet vanzelfsprekend. We zijn pas écht vrij als iedereen dat is. Spreek je daarom uit voor vrijheid, solidariteit, verbinding, gelijkwaardigheid en diversiteit en laat zien dat niemand er alleen voor staat! Alleen samen staan we sterk.

Doe mee en spreek je uit! Maak daarvoor gebruik van de FACEBOOK Profile Frame of de INSTAGRAM filter.

ACTIVITEITEN

Een selectie – voor een totaaloverzicht zie: IDAHOT2020-agenda

REGENBOOGVLAG – ter gelegenheid van IDAHOT wordt de Regenboogvlag gehezen in alle regenbooggemeenten, ministeries en Nederlandse ambassades over de hele wereld. Ook jij kunt dat doen!

IDAHOT-onlinewake in Amsterdam

‘Online’ wake ter gelegenheid van IDAHOT 2020 – een moment van gedachtenis, bij de wanhoop en hoop van LHBTI’s wereldwijd – vanuit de Oranjekerk in Amsterdam op zondag 17 mei vanaf 18.00 uur. COC-voorzitter Astrid Oosenbrug is één van de sprekers. De IDAHOT 2020-wake wordt geleid door ds. Wielie Elhorst, predikant met een bijzondere opdracht voor de LHBTI+gemeenschap van de Protestantse Kerk Amsterdam.

Kern van de IDAHOT-wake zijn de getuigen: twee mensen dit keer, die hun wanhoop en hoop delen in wat zij als LHBTi+’er hebben meegemaakt. In de wake van dit jaar getuigen Johan Verweij, die het boek ‘Het roze schaap’ schreef naar aanleiding van zijn ervaringen in traditionelere kerken, en Naomi Hoogeweij, een joodse transvrouw die onlangs zomaar in een Rotterdams metrostation werd aangevallen.

De IDAHOT-wake is in 2007 ontstaan in Italië. Lokale kerken en groepen van vooral rooms-katholieke LHBTI+organisaties sloegen de handen ineen om stil te staan bij de wanhoop en hoop van LHBTI+ers, in het volle besef dat kerken in het verleden hebben bijgedragen aan (verbaal) geweld jegens LHBTI+’ers, en dat ook nu nog doen. Deze kerken willen graag de plaats zijn die zij moeten zijn: een plek waar ieder mens zich zonder onderscheid gekend en geliefd mag weten. Inmiddels worden in tientallen steden wereldwijk wakes georganiseerd ter gelegenheid van IDAHOT.

IDAHOT-viering op RTV Rotterdam

Op RTV Rijnmond wordt op 17 mei 2020 in het programma Geloof in Rijnmond, de IDAHOT-viering 2020 uitgezonden, georganiseerd door Oecumenische Roze Viering Rotterdam. Het programma duurt een half uur en is tussen 10 en 12 uur te zien. Daarna ook online beschikbaar. De viering wordt uitgezonden vanuit de Hoflaankerk Rotterdam. De viering is ook toegankelijk voor gebarentaal gebruikers.

DORDRECHT – Stationshal kleurt roze

John Peters Fotografie – Instagram

In Roermond kleurt op zondag 17 mei de Stationstunnel roze. De stad wil daarmee aandacht vragen voor IDAHOT 2020.

ZWOLLE – Speciale uitzending van Lunchroom

Radio Zwolle wijdt op zondag 17 mei van 12.00-14.00 uur een speciale uitzending aan IDAHOT in het programma Lunchroom, dit keer i.s.m. TROTS.

Radio Zwolle is te ontvangen via:
Ether: 105.0 FM
Ziggo analoog: 104.1 FM
Ziggo digitaal: kanaal 919
KPN IPTV: kanaal 1096
En via de website.

[Bron: COC NL – Illustraties: IDAHOT-17mei]

Het COC steunt LHBTI’s – Steun jij het COC?

LHBTI+ Steun gaat de strijd aan tegen eenzaamheid in coronatijd

Op woensdag 6 mei lanceert het vrijwilligerscollectief LHBTI+ Steun een nieuwe website voor en door mensen uit de LHBTI+ gemeenschap. Via de site vindt de LHBTI-gemeenschap steun en een luisterend oor bij elkaar tijdens Covid-19.

In een tijd waarin je maar beperkt naar buiten kunt, ben je snel aangewezen op online-informatie en support. Juist dan kan het fijn zijn om met iemand te praten die jouw achtergrond begrijpt. Op www.lhbtisteun.nl kunnen mensen via de telefoon en chat laagdrempelig praten met vrijwilligers die ook een LHBTI+ achtergrond hebben.

Binnen de LHBTI+ community krijgen mensen door de coronacrisis meer te maken met eenzaamheid, zo ervaren de initiatiefnemers van de website onder meer in hun eigen omgeving. Dat komt bovenop discriminatie en andere sociale problemen waarmee mensen al regelmatig geconfronteerd worden i.v.m. hun seksuele gerichtheid, genderidentiteit of geslachtskenmerken.

LHBTI+ Steun biedt de mogelijkheid aan om met gelijkgestemden te praten. Dit is mogelijk door (anoniem) te chatten op de website of te bellen naar een telefoonlijn. De beller of chatter hoeft geen bijzondere of specifieke vraag te hebben. Het kan ook gewoon een praatje zijn over koetjes en kalfjes. Of een gesprek omdat je je eenzaam voelt of stress ervaart vanwege de huidige situatie. Mocht je een specifieke zorgvraag hebben of last hebben van ernstige psychische of lichamelijke klachten, dan word je doorverwezen naar een deskundige.

“We kennen de verhalen van LHBTI’ers die zich eenzaam voelen, soms ook radeloos. Met dit initiatief willen we hen een hart onder de riem steken. Je bent niet alleen! Wij zijn er ook voor jou,” aldus initiatiefnemers Moreno Perna en Anne Levah Russchen.

LHBTI+ Steun wordt gesteund door COC Nederland, Transgender Netwerk Nederland en NNID, de Nederlandse Organisatie voor seksediversiteit.

Bekijk de nieuwe website hier: www.lhbtisteun.nl.

HIER lees je hoe je zelf vrijwilliger kunt worden bij LHBTI-steun.

[Bron/Illustraties: LHBTI+ Steun]

Het COC steunt LHBTI’s – Steun jij het COC?

COC viert bevrijding

Op 5 mei viert ook COC Nederland dat de Tweede Wereldoorlog 75 jaar geleden werd beëindigd en dat we in Nederland in vrijheid leven. We staan in het bijzonder stil bij het feit dat je in ons land over het algemeen vrij bent om te zijn wie je bent, ongeacht je seksuele oriëntatie, genderidentiteit, genderexpressie en geslachtskenmerken.

In de 75 jaar sinds de Tweede Wereldoorlog hebben LHBTI’s in Nederland veel bereikt. Met de afschaffing van artikel 248bis van het Wetboek van Strafrecht kwam er in 1971 een einde aan de strafbaarheid van homoseksualiteit. In 2001 stelde ons land als eerste ter wereld het huwelijk open voor paren van gelijk geslacht. En in 2014 trad een nieuwe transgenderwet in werking, waardoor de mensenrechten van transgender personen meer gerespecteerd worden. De acceptatie nam de afgelopen 75 jaar sterk toe.

We staan op 5 mei ook stil bij het belang van vrijheid en we realiseren ons hoe kwetsbaar die vrijheid is, zeker ook voor LHBTI’s. Zo krijgen LHBTI’s ook in ons land nog altijd te maken met geweld om wie ze zijn. Alleen al de afgelopen maand werd bekend dat twee transgender personen in het openbaar zijn mishandeld en dat een homopaar werd aangevallen toen ze hand in hand over straat liepen. ‘Homo’ is het meest gebruikte scheldwoord op scholen.

Elders ter wereld worden de mensenrechten van LHBTI’s en andere groepen nog dagelijks geschonden. Homoseksualiteit is strafbaar in 70 landen en in 12 landen kan je er de doodstraf voor krijgen.

We vieren wat er bereikt is, en blijven ons als COC dag-in dag-uit inzetten voor wereld waar iedereen zichtbaar zichzelf kan zijn, ongeacht seksuele oriëntatie, genderidentiteit, genderexpressie en geslachtskenmerken.

Vanwege COVID-19 zijn de meeste festiviteiten op Bevrijdingsdag afgelast, ook die op het Homomonument in Amsterdam. Op de website van het Nationaal Comité 4 en 5 mei lees je hoe je thuis kunt deelnemen aan de viering van de bevrijding.

[Bron: COC NL – Illustratie: Nationaal Comité 4 en 5 mei]

Het COC steunt LHBTI’s – Steun jij het COC?

COC herdenkt slachtoffers Tweede Wereldoorlog

Ook het COC herdenkt op 4 mei de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. De organisatie staat in het bijzonder stil bij LHBTI-verzetsmensen, Joodse LHBTI’s, andere LHBTI-personen en mensen die werden vervolgd en vermoord wegens hun identiteit.

Tussen 1933 en 1945 werden naar schatting 50 tot 60 duizend LHBTI’s gearresteerd, opgesloten in gevangenissen en tuchthuizen en steeds vaker in concentratiekampen vermoord. Het ging vooral om Duitsers en Oostenrijkers.

Ook in Nederland werden LHBTI’s vervolgd. Het naziregime scherpte de wetgeving aan en wilde homoseksualiteit bestraffen. Mensen die LHBTI waren én in het verzet zaten of Joods waren, werden beschouwd als extra ‘verdacht’. Ze werden als eerste gearresteerd en stonden onderaan de hiërarchie in de kampen.

Zo iemand was de beeldend kunstenaar en schrijver Willem Arondéus, die al vroeg openlijk uitkwam voor zijn homoseksualiteit. In 1940 ging Arondéus in het verzet. Op 1 juli 1943 werd hij gefusilleerd vanwege zijn rol bij de aanslag op het Amsterdamse bevolkingsregister. Kort voor zijn executie vroeg hij een vriendin die hem in de gevangenis bezocht, de wereld te laten weten ‘dat homo’s niet minder moedig hoefden te zijn dan andere mensen’.

Meer informatie over LHBTI’s tijdens de Tweede Wereldoorlog vind je in de digitale tentoonstelling Vervolgd Verlangen.

Normaal is COC Nederland vertegenwoordigd bij de herdenking op de Dam in Amsterdam en op het Amsterdamse Homomonument. Die bijeenkomsten gaan dit jaar niet door. Daarom doet COC Nederland mee aan de actie Bloemen voor 4 mei van het Nationaal Comité 4 en 5 mei. Jij kunt ook bloemen legen via hun website.

Ook bij het Internationaal Homomonument in Den Haag is een alternatieve bijeenkomst georganiseerd. Op digitale wijze wordt aandacht aan de herdenking besteed, in de vorm van videoboodschappen van de sprekers. Dit zijn: kunstkenner Frans Leidelmeijer, wethouder Bert van Alphen, Bidjai Jagroep van Stichting Vobis, Anysha Bharos van The Hang-Out 070 en Peter Scheffer, voorzitter van COC Haaglanden. Op 4 mei zijn vanaf 10.00 uur ‘s morgens gedurende de gehele dag en avond via hun Facebookpagina de videoboodschappen te zien.

[Bron: COC NL – Foto Homomonument Amsterdam: CC-Bohwaz]

Het COC steunt LHBTI’s – Steun jij het COC?

LINTJESREGEN 2020

Tijdens de jaarlijkse lintjesregen vanwege Koningsdag zijn ook weer een aantal mensen uit de LHBTI-gemeenschap onderscheiden. Bestuur en medewerkers van COC Nederland feliciteren hen met hun welverdiende Koninklijke onderscheiding.

Koninklijke onderscheidingen gingen naar:

LHBTI-activisten:

SIEP de HAAN – was in 1996 als bestuurslid van Gay Business Amsterdam (GBA) mede-initiatiefnemer en jarenlang organisator van Pride Amsterdam-Canal Parade.

SANDRO KORTEKAAS – sinds zijn studiejaren al decennialang actief binnen de LHBTI-beweging. Niet alleen als bevorderaar van de kunsten, maar ook in zijn rol als oprichter en voorzitter van de Stichting LGBT Asylum support.

INEKE KRAUS – heeft een lange staat van dienst als vrijwilliger voor verschillende organisaties in Amsterdam en richt zich m.n. op de verbetering van de positie van vrouwen (voornamelijk lesbische vrouwen en senioren) middels de Stichting Roze Stadsdorp, tennisvereniging Smashing Pink, de Gay Games Amsterdam 1998, het Amsterdams Buurvrouwen Contact, De Regenbooggroep en bij Vluchtelingenwerk.

RENÉ KUSTERS – al decennialang vrijwilliger bij COC regio Nijmegen. Is mede-initiatiefnemer van Café Dapper, de ontmoetingsplek voor LHBTI’s met een licht verstandelijke beperking.

ELS SCHIJF – sinds 1996 actief bij patiëntenorganisatie Transvisie en haar voorgangers. Vervulde een belangrijke rol in de voorbereiding en oprichting van een lotgenotencontactgroep voor ouders van transgender kinderen en jongeren, genaamd Berdache. Daarnaast begon zij in 2000 met redactiewerk voor stichting Humanitas, later Transvisie. Zij onderhoudt onder andere de website, social media, en maakt de nieuwsbrief en brochures. Ook schrijft zij boekjes en teksten voor vakbladen en bemand zij het secretariaat. Sinds 2018 neemt zij deel aan de klankbordgroep ‘Jong en transgender’ voor hulpverleners in de jeugdgezondheidszorg.

SIMON TIMMERMAN (zie foto) – voormalig voorzitter van COC Midden-Nederland en PANN en mede-initiatiefnemer en bestuurslid van Stichting Roze Zaterdag 2013 Utrecht. Heeft zich de afgelopen jaren sterk gemaakt voor de belangen van LHBTI’s in Utrecht en omgeving, voor een samenleving waarin seksuele en genderdiversiteit vrij geuit kan worden. Aansprekende voorbeelden van de initiatieven die hij daarvoor (mede)ontwikkeld heeft zijn de inmiddels traditionele Walk of Love in de Utrechtse binnenstad en de Regenboog Stembusakkoorden in de provincie Utrecht.

JOKE VELDKAMP – vanaf 1966 actief in het vrijwilligerswerk, zoals cursusleidster VOS (Vrouwen Oriënteren zich op de Samenleving) en trainer van vrouwengroep FORT (Feministische Oefengroep Radicale Therapie). Nu is ze o.a. vrijwilliger bij de Algemene Nederlandse Bond voor Ouderen (ANBO) en één van de oprichters van het project Levensverhalen. Ook zet ze zich in voor het Roze Stadsdorp Amsterdam Nieuw-West, dat zij heeft opgericht in 2017. Ze organiseert maandelijks bijeenkomsten voor LHBTI’s van 50 jaar en ouder.

LHBTI-bondgenoot

NEVZAT CINGÖZ – verzorgt als bestuurslid van de Arnhemse organisatie Multi Talent in Actie voorlichtingen voor allochtonen over o.a. antisemitisme, homoseksualiteit en het vinden van stages en betaald werk.

[Bron: COC NL – Foto: Simon Timmerman/Twitter]

Het COC steunt LHBTI’s – Steun jij het COC?

Portet Renata de Leeuw

Wát een mooi uitgebreid interview met Renata (18 jaar). Ter ere van Lesbian Visibility Day sprak Cherine Mathot van COC Nederland met haar. Lees over haar bijzondere manier van het uit de kast komen en hoe zij zich nu met liefde inzet voor de community: “Sinds ik zelf uit de kast ben probeer ik mij meer in te zetten voor de LHBTI+ jongeren door zelf mijn verhaal te delen en door te laten zien dat lesbisch zijn geen taboe is. Voor mij betekende het ook vrijheid: ik kon eindelijk de persoon zijn wie ik wilde zijn en ik was veel gelukkiger dan voorheen. Ik voelde geen schaamte meer”

Wie is Renata?

Ik ben Renata de Leeuw, ik ben een 18-jarige vrouw die zich identificeert als lesbisch. Ik heb een Nederlandse vader en een Hondurese moeder wat betekent dat ik met twee culturen ben opgegroeid. Ik studeer nu Travel & Hospitality en ik zit in mijn tweede jaar. Sinds ik zelf uit de kast ben probeer ik mij meer in te zetten voor de LHBTI+ jongeren door mijn verhaal te delen en door te laten zien dat lesbisch zijn geen taboe is.

Kun je iets vertellen over hoe het voor je was om uit de kast te komen?

Ik heb voor verschillende mensen verschillende keren uit de kast moeten komen en ik heb het altijd als eng, spannend en als bevrijdend ervaren. Ik ben zelf nog niet heel lang uit de kast maar het moment dat ik op mijn sociaal media had geplaatst, terwijl ik op dat moment een vriendin had, dat ik dus op vrouwen viel, waardoor de hele wereld dat dus kon zien, voelde ik mij zó vrij. Iedereen wist eindelijk een deel van mij waar ik zelf trots op ben en wat mij uiteindelijk toch mij maakt. En doordat ik er zo open over was geworden, kreeg ik veel respect van zowel queer mensen als van cis heteroseksuele mensen. Ik had het daarvoor al wel aan mijn ouders en aan sommige vrienden verteld, waardoor ik me bij hen al wel mezelf voelde. Dat was natuurlijk ook heel spannend om te doen maar ik heb eigenlijk vrijwel altijd liefde en acceptatie ontvangen. Het was gewoon leuk dat ik dan over meiden kon praten. Het hielp wel dat iedereen het daarna in één klap wist, dan hoef je dat ook niet 100 keer te doen.

Wat zou je willen zeggen tegen mensen die helaas door omstandigheden niet helemaal zichzelf kunnen of durven zijn?

Wat ik zou willen zeggen is: het is oké om nog niet uit de kast te komen vooral als je je er nog niet klaar voor voelt en misschien is het wel een onveilige situatie. Het is natuurlijk belangrijk om je veiligheid op nummer 1 te zetten. Alles komt op z’n tijd en er zijn altijd mensen die je online zouden kunnen helpen en er met je over willen praten. Je bent niet alleen!

Wat betekende het voor jou om helemaal jezelf te mogen zijn en op welke manier liet je dit aan de wereld zien?

Voor mij betekende het vrijheid: ik kon eindelijk de persoon zijn wie ik wilde zijn en ik was veel gelukkiger dan voorheen. Ik voelde geen schaamte meer. Eerst had ik altijd het gevoel dat andere mensen mij anders zouden behandelen als ik zou vertellen dat ik op vrouwen val. Vanaf het moment dat ik uit de kast was gekomen en daar veel positieve reacties op kreeg, werd ik een heel stuk zelfverzekerd. Mensen vertelde me ook dat ik meer open was geworden op het moment dat ik uit de kast was gekomen en dat ze respect voor me hadden. Daardoor ben ik nu op het punt dat ik tegen mezelf kan zeggen: ik val op wie ik val. Ook merk ik dat er open over ben en mijzelf niet meer wil verbergen omdat ik uiteindelijk voor mijn eigen geluk wil kiezen en nu ook andere wil gaan helpen die zich net zo hebben gevoeld als ik. Ik liet dit aan de wereld zien door mijn Instagram pagina. Hier post ik gewoon in alle vrijheid over mijn seksualiteit en tegenwoordig ook op mijn youtube kanaal waar ik ook mijn stem wil laten horen.

Je zegt heel mooi dat je wilt dat het taboe van het lesbisch zijn weggaat. Kun je daar iets meer over vertellen?

Het taboe over dat we nog in een hetero-normatieve samenleving leven. Het zit nog heel erg in de samenleving dat we uit de kast moeten komen en dat het eigenlijk nog als iets apart gezien wordt en dat het iets is wat voor veel mensen niet zo hoort. Er wordt nog veel met homo en pot gescholden, alsof dat iets slecht is. Ook op de scholen wordt er in mijn ogen nog niet genoeg over gesproken, vooral over het aspect van verschillende genderidentiteiten en over seks met hetzelfde geslacht. Veel mensen vinden het gewoon ongemakkelijk om over te praten terwijl er helemaal niks mis mee is. Vooral door mannen wordt lesbisch vaak als iets seksueels gezien en worden lesbische koppels ook wel eens nageroepen als ze bijvoorbeeld zoenen met “mag ik meedoen”.  En ook met bijvoorbeeld hand in hand lopen, dan word je nog redelijk vaak nagekeken. Ook daardoor zie je dat het nog steeds een taboe is. Lesbisch zijn voor mij betekent trots en mijzelf zijn. Het heeft lang geduurd tot ik me echt helemaal comfortabel heb gevoeld met lesbisch zijn maar het voelde voor mij natuurlijk aan en iets wat uiteindelijk toch wel mij, mij maakt. Het hoort bij me!

Wat vind je ervan dat sommigen juist graag en anderen minder graag bepaalde ‘hokjes’ willen gebruiken als het gaat over het benoemen van hun geaardheid en/of genderidentiteit?

Ik snap heel goed dat mensen dat zich niet in een hokje willen zetten. Seksualiteit en geaardheid is fluid. Met fluid bedoel ik dat je je eerst bijvoorbeeld als lesbisch “labelt” en daarna bijvoorbeeld als biseksueel “labelt”. Je seksualiteit en geaardheid kan veranderen, dat is wat mij betreft heel normaal. Daardoor denk ik ook dat mensen niet graag in een hokje willen worden geplaatst. Het wordt als beperkend gezien. Ik vind het aan de ene kant fijn om mezelf een label te geven omdat ik me wel goed voel in dat label maar soms heb ik ook van die momenten dat ik mezelf juist niet als lesbisch zou willen identificeren maar dan eerder als queer omdat ik mezelf ook niet wil beperken tot bepaalde dingen.

Je zet je actief in voor de community: wat heb je daar tot nu toe van geleerd?

Ik heb geleerd dat bij iedereen van de lhbti+  community mensen andere situaties hebben, dat hoewel ik vrijwel alleen maar positieve reacties kreeg er nog veel in deze wereld moeten worden verandert en dat er nog veel homofobie is in Nederland. Dat vele jongeren nog struggelen met uit de kast komen en met zelfacceptatie.

Waardoor ben je geïnspireerd geraakt als het gaat over je coming out of je activisme?

Ik heb zelf echt veel gehad aan queer films omdat het mij liet zien dat er representatie van was en daardoor voelde ik me minder alleen en dat ik niet apart was dat ik op hetzelfde geslacht val. De film kiss me (kyss mig) is de allereerste lesbian movie die ik heb gezien waardoor ik me steeds meer op op me gemak ging voelen. Ik keek ook veel coming out video’s op youtube waardoor ik verhalen van andere lhtbi+ers luisterde en dan daar inspiratie op deed van hoe ik het nou eigenlijk zelf wilde gaan vertellen.

Hoe zie je de toekomst voor je: wat heb je voor je gevoel tot nu toe al bereikt en wat zou je zelf nog willen bereiken met je activisme?

Doordat ik op de Paarse Vrijdag poster stond van COC’s GSA Netwerk, begon alles voor mij. Ik had ook een video opgenomen waardoor ik er voornamelijk LHBTI+ vrouwen als volgers bij kreeg. Ik kreeg wat berichten van sommige meiden die dan advies hadden gevraagd waardoor ik toch een rolmodel werd voor LHBTI+ vrouwen. Wat ik bereikt heb is dat nu veel meiden een rolmodel hebben om naar op te kijken. Ik wil hen graag laten zien dat het niet gek en raar is om op vrouwen te vallen. Ik ben een youtube kanaal begonnen waar ik nog meer over voornamelijk lesbische dingen wil gaan praten. Ik zou graag ook meer voor COC Nederland zoals bij het COC’s GSA netwerk willen blijven doen. En wellicht in de toekomst ook voor nog andere LHBTI+ organisaties. Ik wil nog meer mijn stem laten horen en het taboe van lesbisch zijn laten verdwijnen. Ik zou ook in de toekomst wat willen betekenen voor Hondurese lhbti+ers omdat het daar echt nog een groot taboe is.

Hoe kom jij de tijd in verband met coronavirus en de quarantaine door? Heb je nog tips?

Ik kijk vooral veel series oeps…the L-word bijvoorbeeld, daar kom je echt je dag mee door! Nieuwe gerechten proberen is ook heel vermakelijk, face-timen met vrienden, een keer een home work-out doen, een boek lezen, meer gaan leren over bepaalde onderwerpen. Dat kan een taal zijn maar bijvoorbeeld ook kunst. Of queer films kijken is ook echt een aanrader!

Heb je nog een boodschap voor personen die zich door de quarantaine eenzaam voelen?

Quarantaine is niet voor altijd! Voor je het weet is het leven weer zoals het eerst was, dus je komt er doorheen!  Er zijn vele apps waardoor je met andere LHBTI+ personen in contact kan komen zoals Jong&Out en zelfs op tinder en her kan je met andere LHBTI+ personen praten. Je kan je familie en vrienden bellen en skypen, daardoor kan je je ook minder alleen voelen.

Foto: Renata de Leeuw

Portret Anne Krul

Lees hier het interview met Bob Angelo Penning winnares (2020) Anne Krul, een bijzonder mooi mens met een rijke geschiedenis aan baanbrekende inzet voor LHBTI-personen van kleur. Als rolmodel, activist, feminist, beeldend kunstenaar en schrijver komt ze op voor LHBTI-personen met een biculturele-, migratie- of vluchtelingenachtergrond. Ter ere van Lesbian Visibility Day sprak Cherine Mathot van COC Nederland met haar en vertelt zij over haar activisme back in the days, geeft ze een inkijk in het zichtbaar maken van lesbische liefde én heeft ze een mooie boodschap voor jonge activisten.

Wie is Anne?

Ik ben kunstenaar, anagrammist, Lesbian & Queer of ColorHeritage archivist. Zwarte pot, black gay woman, womanist, feminist. Ik was onder meer actief bij ILIS ((International Lesbian Information Service) en Strange Fruit. Ik ben geboren in 1958, heb Ghanees-Nederlandse wortels, ben geadopteerd in een Nederlands gezin en met zus Dorothé opgegroeid in het groene hart van de Randstad, tot ik op mijn 18e naar Utrecht ging om sociale pedagogie te studeren. Toen was ik al lang een rebelse tomboy die graag voor genderverwarring zorgde.  

Kun je iets vertellen over hoe het voor je was om uit de kast te komen?

De allereerste keren waren onhandige pogingen om een schoolgenote te versieren. De connectie tussen mijn gevoelens en interesse voor vrouwen, werd door Eline, een medestudente gelegd, toen zij vertelde over lesbisch leven. Wat was dát een aha-moment: Ik was niet meer ánders, ik was lesbisch. Ik noemde mijzelf een pot. Ik ging mee naar het COC, nam deel aan voorlichtingswerk en een nieuw initiatief om conversietherapie en andere gedwongen hulp aan LHBTQI-jongeren zichtbaar te maken. En ik kende de onderdrukkende, heteronomatieve cultuur binnen Youth for Christ maar al te goed. Samen met andere LGBT-jongeren een stem vinden voor pijn en woede, was helend. Er ontstond een waaier aan activiteiten: een praatgroep voor onderlinge support, radio-interviews, leaflets ontwerpen, ervaringen en zorgen verzamelen, belangen formuleren, medestanders zoeken. En ook publieke acties en interventies zoals een grootschalig LHBTQI–jongeren coming out bezoek aan een christelijke jongerendag, onder leiding van de vader van Arie Boomsma. Zo begon mijn activisme rond homo/lesbische issues en tegelijkertijd vormde en voedde dit mijn identiteit. Het persoonlijke werd vanaf toen politiek.

Welke issues maakten dat je besloot je actief in te zetten voor de bi-culturele lesbische feministische gemeenschap?

Na een tijd raakte ik teleurgesteld en moe van een feministische en homo/lesbische strijd, waar de noodzaak van anti-racisme niet erkend werd. En waar de ervaringen en issues van biculturele LHBTQI-vrouwen genegeerd werden.Sinds de jaren ‘80 vond ik aansluiting, herkenning en inspiratie binnen de beweging van zwarte, migranten- en vluchtelingen -vrouwen. Hier namen ‘SUHOvrouwen enSISTER OUTSIDER’ het voortouw: zij creëerden als eersten bijeenkomsten voor ontmoeting, uitwisseling voor vrouwen van kleur die van vrouwen houden. Sister Outsider introduceerde Audre Lorde en haar werk in Nederland. Deze lesbisch feminstische denker en schrijfster is nog steeds een grote bron van inspiratie voor mij. Samen met andere biculturele vrouwen zette ik mij in voor onze lesbische zichtbaarheid, in de vorm van magazines, posters, workshops, lezingen en het overnemen van culturele podia. Oma´s, moeders, dochters, artiesten, healers, schrijvers, activisten en academici vonden elkaar in gelegenheidscoalities, met ruimte voor het waarderen en vieren van lesbische liefde, leven en expressie in alle mogelijke variëteiten.

Later bood Black Orchid en ZAMI de ruimte voor lesbische vrouwen van kleur, zoals diverse biculturele initiatieven van vandaag, waaronder de stichting Mil Colores. Wat betreft hetwoord ‘gemeenschap’ denk ik daar het volgende over: ik weet niet of er sprake is van zo een gemeenschap. Ik zie dat meer als verbonden netwerken. Ik zie steeds meer uitwisseling tussen COC, Queer of color initiatieven, netwerken online en in het echte leven of empowerment bijeenkomsten met biculturele LBTQI-vrouwen georganiseerd door ConnectingDifferences.

Had je een rolmodel of voorbeeld die je ondersteuning of inspiratie gaf in relatie tot je activisme?

Als a gay black woman growing up woonde, werkte en studeerde ik omringd door vriendenvriendinnen-netwerken, waar queerness en lesbische presence, in grote diversiteit werd (en nog steeds wordt) geleefd, beleefd, bezongen en op podia gezet. Hier ontmoette ik talloze bijzondere mensen, die mij ondersteuning of richting gaven, soms eenvoudig door mij af te remmen. Zij lieten inzien dat ontspanning, healing en zelfzorg belangrijk zijn voor activisten. Dankzij Astrid Roemer, een veelzijdig schrijfster die ook schrijfworkshopsgaf, ontdekte ik opnieuw de lust van creatief, vrij schrijven. Andere zwarte schrijfsters, queer kunstenaars en lesbianbicultural warriors hebben mij gevoed en geïnspireerd met hun muziek, poëzie, performances, korte verhalen, films, foto’s en beeldverhalen. Dat was voor mij echt wat je noemt food for the soul! In 1989, begon mijn vriendin en zus Jong Sook-Ahn een international support network for Asianlesbians, binnen ILIS (International Lesbian Information Service). Zij is een voorbeeld, een eerlijke spiegel, kunstenaar activist met hoofd, hart en ziel. Zij organiseerde een meerdaags multicultureel festival in Amsterdam in 1990, dat veel Aziatische en biculturele lesbians of colour, uit Nederland en Europa bij elkaar bracht. Sindsdien hebben Sook-Ahn en ik ons ook samen ingezet voor lesbische en queer of color netwerken, gezondheid, safe-spaces, safer sexmental health, voor gezelschappen en soms politiek. Ook Andre Reeder en Marlon Reinamakers van Global Perspective, een radio-programma van Queers of color in de jaren ’90, waren mijn mentor, coach en sparringpartner.

Wat zou jij zelf als ‘mentor’ willen meegeven aan jonge activisten?

Aan deze vraag zou ik een heel essay kunnen wijden! Maar in het samenleven en werken met andere activisten, heb ik wel een paar lessen geleerd waarover ik kort iets kan toelichten. Het is in de eerste plaats belangrijk om je eigen kameraad te zijn en zelfliefde te hebben. Zorg goed voor jezelf, dat is echt heel belangrijk! En balanceer niet meer dan je lief is. Durf te staan voor wie je bent. Heb dus respect en bovenal geloof in jezelf. Ook is het belangrijk om te leren geduldig te zijn: adem in, adem uit. Daarnaast zou ik zeggen, haast je langzaam. In deze tijd wordt er heel veel gevraagd van iedereen, met de vele burn-outs tot gevolg. Doe dus wat je kan maar wél binnen je eigen mogelijkheden. En zoek ook fruitfull connecties: zorg als het gaat om zelfliefde dat je verbinding legt met personen waar jij je gesteund bij voelt in de zoektocht naar jezelf. Maar leg vooral ook verbinding met de personen waarmee je samen kan optrekken als het gaat om opkomen voor bepaalde issues of het organiseren van activiteiten. En tot slot zou ik heel graag willen zeggen: pak het leven vast, vier het en dans!

Kijkend naar de toekomst: wat zou je graag nog willen bereiken?

Op mijn verlanglijstje staat allereerst mijn eigen archieven onderdak geven bij IHLIA, ATRIA en Black Queer Archives.Daarnaast wil ik me heel graag inzetten voor het toegankelijk maken van presentaties, onderzoek of bezoek aan een rijke en diverse geschiedenis van biculturele LHBTQI-initiatieven. Tot slot zou ik willen zorgen voor een 10-jarig multicultureel LHBTQI digitaal radio archief van Global Perspective. Ik zou heel graag hieruit putten voor het maken van podcasts insamenwerking met LGBTQI-jongeren van kleur, DJ´s,storytellers en organizers. Kortom, ik wil nog heel veel doen!

Zijn er boeken of films die helpen, als jij afleiding, troost, ontspanning of inspiratie nodig hebt?

Als ik afleiding, troost, ontspanning of inspiratie nodig heb, en thuis moet blijven, lees ik of kijk een film. Lekker Old Skool. Hierbij een paar lees- en kijktips speciaal voor jullie die indruk op mij maken:

Droomhuid – Johanna Werners

Joanna Werners is een Nederlands schrijfster van Surinaamse afkomst. Ze schreef poëzie, en debuteerde in 1987 met de sterk autobiografische roman Droomhuid. Zij schetst hierin hoe een vrouw heen en weer geslingerd wordt tussen haar liefde voor een zwarte en voor een witte vrouw, met het zwart bewustzijn als inzet. Verhalende stukken worden afgewisseld met gedichten, brieven en dagboekfragmenten. Droomhuidwordt de eerste lesbisch-feministische roman in de Surinaamse letteren genoemd. Uitverkocht. Alleen nog als gesproken boek beschikbaar. Hierna volgden de romans Vriendinnenvrouwen (1994), Amba, vrouw van het Surinaamse erf (1996), Zuigend moeras (1990) en Schaamteloze warmte(2002), alle rond zwarte vrouwen en hun psychische en maatschappelijke emancipatie en de lesbische liefde. 

Snapshots of a Girl –  Beldan Sezen

Beldan Sezen is een comic artist en beeldverhalen verteller, dochter van Turkse migranten in Duitsland waar zij opgroeide, woont en werkt nu in Amsterdam en New York. In Snapshots of a Girl (2015) vertelt en tekent Beldan haar verhaal van coming out als een gay woman, via een reeks belangrijke momenten uit haar leven, zoals coming out naar haar vader, haar moeder en haar tante. 

Girl, WomanOther – Bernadine Evaristo

De roman Girl, Woman, Other geschreven door Brits-Nigeriaanse Bernadine Evaristo, volgt 12 personen gedurende verschillende levensfases. Centraal staat Amma, een 60-plus lesbische toneelschrijfster, die eindelijk doorbreekt. Haar laatste provocatie, The Last Amazon of Dahomey, gaat in premiere en een familie en vriendenkring willen getuigen zijn van de ´femquake´. Het meerstemmige verhaal brengt zwarte vrouwelijke en non-binaire personen van verschillende leeftijd, klasse en sexuele oriëntaties, tot leven. Voor deze roman ontving Evaristo de Booker Prize 2019, die zij deelde met Margaret Atwood.

Born in Flames – Director Lizzie Borden

Deze provacatieve, spannende en nog steeds relevante klassieker uit 1983, is een humorvolle science-fictionfilm over vrouwenverzet, geplaatst in de USA tien jaar na de Tweede Amerikaanse Revolutie. Wanneer Adelaide Norris, de zwarte radicale initiatiefneemster van een VrouwenLeger, wordt vermoord, een uiteenlopende (lesbische) vrouwen vormen, niet zonder slag of stoot, een coalitie om het System te laten exploderen. De 35 mm film werd in 2016 gerestaureerd en beleefd sinsdien een come-back.

Alles wird Gut – Everything will be fine. Director Angelina Maccarone, co-autor Fatima El-Tayeb

De Afro-Duitse Nabou doet er alles aan om haar ex-vriendin Katja terug te krijgen. Nabou wordt huishoudster bij Katja´s buurvrouw, Kim die een workaholic is en streeft naar partnerschap in een advertentiebureau. Een verfrissende romantische comedy, met ingredienten van een klassieke lesbische speelfilm, ´whimsical sexiness, mistaken identity, and general madness and mayhem.´ Deze urban tale kwam uit in 1998 in DuitslandAngelina Maccarone heeft verschillende films op haar naam. Fatima El-Tayeb is a schrijfster, onderwijzer en onderzoekster.

Foto: José Tholen

COC’s Switchboard staat voor jullie klaar!

Het zijn momenteel gekke tijden. Vragen om hulp is niet altijd makkelijk maar soms wél het juiste om te doen. Weet dat je er niet alleen voor staat, wij helpen je heel graag!

Al bijna 35 jaar is COC’s Switchboard hét platform waar je al je vragen kan stellen rondom de zoektocht naar jezelf zoals je seksuele oriëntatie, genderidentiteit, coming-out, liefde of seks. Geen vraag is ons te gek en wij zullen altijd een onbevooroordeeld luisterend oor bieden! Dus voel je vooral niet opgelaten maar juist vrij om ons te benaderen via de telefoon, e-mail of chat.

Heb je, juist in deze tijd, vanwege corona en quarantaine, extra behoefte een gesprek? Weet dan dat we vanaf heden zes dagen per week voor je klaarstaan. Klik hier voor meer informatie. Zorg goed voor jezelf! #selfcare  #support #durftevragen